Mijn lieve innerlijke criticus

Dit weekend stond ik oog in oog met mijn belemmerende gedachten. Letterlijk. Want zo gaat dat bij opstellingswerk. Mensen representeren stukken uit jouw leven. Personen, maar ook gevoelens of begrippen. En daar stond ik dus: oog in oog met mijn innerlijke criticus, die mij zo graag wil beschermen tegen alle gevaren. Ze doet dat goed. Zo goed, dat het met momenten bijna onmogelijk is om mijn liefdevolle ik nog te horen. Die is er wel. Mooi verstopt, achter die grote innerlijke criticus. Ze is bang. Ze wil beschermd worden. Confronterend, want ik wil niks liever dan dat liefdevolle deel in mezelf meer aanspreken, maar daar leek ze helemaal niet klaar voor te zijn.

Mijn masker van de stoere en grappige Lisa, brokkelde stukje bij beetje af en ik voelde de pijn van dat liefdevolle stuk, zo herkenbaar dichtbij komen. Angstig om kwetsbaarheid te tonen, want kwetsbaarheid is onveilig. Het verdriet van het gevoel er helemaal alleen voor te staan. Geen vertrouwen hebbend in mezelf, noch in de wereld.

Iemand moest het voortouw nemen om te kunnen overleven. Die rol heeft mijn innerlijke criticus vol overgave op zich genomen. In de afgelopen jaren ben ik me heel erg bewust geworden van dat deel in mij dat me met momenten zo belemmerd. Ik wist al wel dat dat stuk ontstaan is met een heel goede reden en dat haar functie heel nodig is geweest. Pas toen ik afgelopen weekend oog in oog met haar stond, begreep ik het echt. Wat zij al heel mijn leven voor mij doet, dat is waanzinnig. Dat is alles wat ik ooit nodig heb gehad om als meisje te overleven en te kunnen staan waar ik nu sta.

Ze mag er zijn. Ze hoort bij mij. Ik ben haar dankbaar. Dankbaar voor mijn leven. Dankbaar omdat ze me veilig hield. Ik weet dat als ik me groot maak en dichtbij kom, ze dat eng vindt. Dat is niet wat ik wil voor haar. Angst hebben we al genoeg ervaren. Vanaf vandaag wil ik dichtbij haar zijn, vanuit liefde. Ik zal haar beschermen. Zij hoeft dat niet meer voor mij te doen. Ik ben groot nu en ik kan de verantwoordelijkheden van mijn leven zelf dragen. Dankjewel, lieve innerlijke criticus om er te zijn. Ik weet dat je nooit weg gaat en dat is prima. Je mag loslaten, stukje bij beetje.

Ik zal er altijd voor je zijn. Ik zal je altijd beschermen.

Liefs,

Lisa